Het beëindigen van de behandeling door de cliënt

14 juli 2018 by Linda Mulders
einde-behandeling-1024x644.jpg

Als je een tijdje in therapie bent geweest, kan het zijn dat je op zeker moment je behandeldoelen hebt behaald. Of misschien merk je juist dat de behandeling je niet zo goed helpt en wil je iets anders gaan proberen. Je wil dan je therapie beëindigen. Kan dat zomaar? En wat als jij wel in behandeling wil blijven, maar je psycholoog kan of wil de behandeling niet voortzetten?

Beëindiging door de cliënt

Voor de cliënt is het heel simpel: je mag op ieder moment stoppen met je therapie. Dat heeft te maken met het toestemmingsvereiste uit de WGBO, de Wet op de Geneeskundige Behandelingsovereenkomst. Niemand kan jou verplichten een behandeling af te maken die je niet wil. Slechts in extreme gevallen zijn daar uitzonderingen op, zoals wanneer je een groot risico vormt voor jezelf of voor anderen of wanneer de rechter de behandeling heeft opgelegd. Deze situaties zijn bij wet geregeld in de wet BOPZ (Bijzondere Opnemingen Psychiatrische Ziekenhuizen).

Onder alle andere omstandigheden mag je dus op ieder moment stoppen. Je hoeft daar geen reden voor te geven. Het is wel netjes om te laten weten dat je wil stoppen, en ook voor jezelf is het meestal fijner om de behandeling af te ronden met een laatste gesprek.

Als je ergens ontevreden over bent in je behandeling, is het soms beter om niet meteen te stoppen, maar te kijken of je het probleem op kunt lossen. Anders ben je al die moeite kwijt die je tot nu toe in je behandeling hebt gestopt, en bovendien ben je nog steeds niet van je klachten af. Lees bijvoorbeeld eens deze artikelen:

Beëindiging door de therapeut

Voor een therapeut ligt het wat ingewikkelder: die mag de therapie niet zomaar beëindigen. Dat staat in artikel 460 van de WGBO: “De hulpverlener kan, behoudens gewichtige redenen, de behandelingsovereenkomst niet opzeggen.” Dit heeft te maken met de afhankelijkheid in de relatie. Deze wet is van toepassing op artsen, maar ook op psychologen en andere zorgverleners. Het opzeggen mag dus slechts bij hoge uitzondering en kan meestal niet per direct. De hulpverlener moet een redelijke termijn in acht nemen. Ook moet hij de cliënt door middel van waarschuwingen de kans geven om zijn gedrag aan te passen en moet hij meezoeken naar een alternatief. Hier lees je er meer over hoe het precies werkt.

Het kan natuurlijk voorkomen dat een psycholoog merkt dat een bepaalde behandeling toch niet de juiste is voor deze cliënt. Of een cliënt is al heel veel vooruitgegaan en de psycholoog verwacht dat de behandeling nu geen toegevoegde waarde meer heeft. Dan heeft het weinig zin om eindeloos door te behandelen. Daarom wordt het behandelplan af en toe geëvalueerd. Uit zo’n evaluatie kan komen dat je samen naar een afronding toe gaat werken. Het initiatief hiertoe kan zowel van de psycholoog als van de cliënt komen.

Vind je dat je psycholoog te abrupt naar een einde toe wil, of te plotseling aangeeft dat hij denkt dat het goed is om te stoppen? Bespreek het, vraag naar de reden, benoem wat het met je doet (bijvoorbeeld: “Als je dat zegt, heb ik het gevoel dat je er niet meer voor me bent”) en zoek samen naar een oplossing.

© Psychologie Vandaag, kenniscentrum en online therapie 2018. Alle rechten voorbehouden.